Bir ara nefes almayı unuttuğumuz anlar-
Ne çok koştuk elimize hiçbir şey geçmeden.
Yaşasın diye toprağımızda, ağlaya ağlaya suladığımız saygıyı-
Bir anlık öfkeyle söküp attık kökünden.
Yerine mayınlar gömdük.
Kimse bir daha geçmeye cesaret edemedi önünden.
Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli,
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.
Devamını Oku
belini sarmayalı,
gözünün içinde durmayalı,
aklının aydınlığına sorular sormayalı,
dokunmayalı sıcaklığına karnının.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta