Aşka yol veren sözler döküldü dudaklarının pembeliğinden…
Yüzünde akşamdan kalma bir tutuksuz sevgi…
Karşımda öylece bana bakıyordu
Sessizce akan zamanda donuk ve mat…
Baktığım ben miydim…
Yoksa senin arka yüzün mü?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta