Amcama Şiiri - İbrahim Küçüker

Bugün amcam vefat etmiş.
45 yaşındayım.
Vefat eden amcama hayatım boyunca bir kez olsun “amca” demedim.
Daha doğrusu… demedim değil, diyemedim.
Onun soğukluğundan....
Evlerimiz yan yanaydı, ama ömrümde hiç gitmedim, , görmedim içini....
Çocukluğumda, “acaba bunların evinde ne var?” merakıyla bizim evin konağına çıkar, meraklı gözlerle onun evini seyrederdim.
Tarla, sınır, dede malı…
Bir metre için birbirine düşen kardeşlerin kavgasına, çocuk aklımla sessiz bir seyirci kaldım.
O çocukluk psikolojisiyle, belli bir yaşa kadar rüyalarımda amcamı görürdüm.
Rüyalarımda oğlunu öldürür, evlerini ateşe verirdim.
Şimdi dönüp bakınca anlıyorum:
Bu bir kötülük değil, bastırılmış bir çocukluğun çığlığıydı.
Allah bizi ilkokul beşi bitirdikten sonra yatılı okullara gönderdi de şükür…
Yoksa bütün hayali kardeşinin tarlasının sınırını bir metre öteye taşımak olan o dünyada, akıl sağlığımızı korumak zor olurdu.
Evlerimiz yan yanaydı.
Amca–yeğendik.
Hâlâ babalarının adını taşıyorum.
Ama bir kez olsun bana “yeğenim” demedi.
Ben de onun soğukluğunda,
bir kez olsun “amca” diyemedim.
Suç aramıyorum.
Sadece bir eksikliği kayda geçiriyorum.
Ölüm haberini köyün Facebook sayfasından öğrendim.
Ne sevindim,
ne de üzüldüm.
Her fani gibi kaçınılmaz sona, ölümle tanışan amcam için
bir Müslüman olarak şunu söyledim:
“İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn.”