Bugün amcam vefat etmiş.
45 yaşındayım.
Vefat eden amcama hayatım boyunca bir kez olsun “amca” demedim.
Daha doğrusu… demedim değil, diyemedim.
Onun soğukluğundan....
Evlerimiz yan yanaydı, ama ömrümde hiç gitmedim, , görmedim içini....
Çocukluğumda, “acaba bunların evinde ne var?” merakıyla bizim evin konağına çıkar, meraklı gözlerle onun evini seyrederdim.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta