Sevinmek; çocukça bir eğlencedir.
Aslında
İçinde niyet yoktur hiç bir hareketin.
Sadece mutlu olabilmek,
Alabilmek o anlık heyecanları
Basit, lakin bir yetişkin ömrüne bedel
Öldü: bir tutam bakışın kof yüreğinde
sabırlara gömdü kalan, bu hicranını.
giden, peşin hükümlere verdi açıkça;
sattı ulan kendini! üçe beşe saydı.
Ne söz ile aşk, ne çok sevişme
Düştüğü zaman dirilmezmiş baş
iki iklim gibi gelmezmiş bir araya.
Öyle bir rezillik gördü gözlerimiz...
Öyle bir vahşet...
Ey!
Şu gelinlik göğü tecavüzle bitiren!
Ben, eksikliğini gördüğün her şeyde seni
içimin yarım nefeslerine perdeyi kapamış
göğsü yarılmış faylarda buldum; ya kırgın ya yaralı.
Hangi ara! Yaz bitmiş ve yaprakların dökük
ne zaman kış olmuş! Yüzün soluk, saçlarında kar
Ey göklerin ince eli, ay gibi karanlık mat gözü
Kulaksız başın zihin okuyan
atası evrimin, çekimsiz gövde!
İnsanlık uyandı, uyandı! ... Yakındır bulacak.
İnsanlık alacak tılsımlı yalanın masalsı gazını.
Ne ister dünyadan çekilmez gözünüz!
Unutur gözünde kalan yüzümü
Silinir her yeni günde olmayan
Bahtına çıkmayan eksikliğimi
Duyarsa içinde ömrüm kararsın.
İçimde kalmayan hangi yüzdedir
Hiç bir şey duru değil!
Hayatta acılar rahat vermez insana.
Bir yerden vurur yüreğine kapılırsın
Bir defa düşersin ya kucağına.
İşte...!
Hevesi kaçar yaşamın yüzün karışır hüzünlere
Bak, şu gözlerim bu sönmüş dünyanın
Uğrunda harap olan enkazını eziyor!
Ne için dalarsın öyle! İçimde ki karanlık!
Gözünde ki mehtaba, şahitlik ediyor.
Sus! istediğin kadar sus, ta fecre kadar
Küçük bir barınakta titrek bir ses!
Pinti bir ihtiyar, biraz melanet.
Eski bir tarihten kalmış çokça döküntü
Viranedir o, kalp denen emanet.
Pembe beyaz solgunluğun teni
Hüzne giden kapıları tutmuş göz
Çıkışlarını tutuyorum yüreğin
mahzenlerin de evrimleşmiş acılar saklı
gözlerime diktiğim darağacının
ipiyle ürkütüyorum kalp sancılarımı.
Çektim izlerini ayağın çıkmıyorum artık
köhne kapım açılmıyor sevdaya.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!