Alperen Can Koç Şiirleri - Şair Alperen ...

İnsanı nefes kalbi Perişan
İnsan bildi Piri Kalbi Perişan
Kul Oldu cânı Perişan
Dost Bağında Gönlü Perişan.

Alperen Can Koç.

Hasretle kavrulan gönlüm yar ile
Yanmadım böylesi dertli nar ile
Bir gün buluşurum tatlı yar ile
Ömrüm tükense de sana muhtacım

Sensiz gecelerim oldu kar ile

Bağlandığım zincirleri çoktan kopardım,
İplerim çözüldü, tayfam dağıldı.
Gözsüz haritalar, yönsüz pusulalarla
Fırtınaların bağrına fırlatıldım.

Gürledi ufuk, kanlı bir kervan gibi;

Seni anlatabilsem seni,
Karanlık kuyulara, kırık aynalara.
Seni anlatabilsem seni,
Yasaklı cümlelere, susturulmuş dillere,
Bir çocuğun gözüne düşmüş yaşa.

Bir gün dönersin diye bekledim,
Her adımda senin izini aradım.
Rüzgâr bile adını fısıldarken,
Ben susmayı öğrendim,
Kendimi yakarak…

Yollara bakarım gelmez oldun sen,
Gözümde tütersin, dönmez oldun sen,
Özlemle yanarım, bilmez oldun sen,
Ben hâlâ severim, sevmez oldun sen.

Geceler boyunca adını anar,

TURNAM
Mahlas: Can Eren

Turnam uçtu aşk bahçesi içinden,
Gönlüm geçti dağlar ile biçinden,
Canın cana değdi özün geçinden,

Aşk ile yanan canlar seni anarlar
Hakk yolun yürüyenler nuru ararlar
Erenlerin izinde sırra yanarlar
Ya Muhammed, Ya Ali Gerçeğin Eri

Dost kapısın çalana rahmet sunarlar

Bu yaylada sensiz nasıl durayım
Turnalar uçuşur, yarim nerdesin
Yel eser dört yandan, halim sorayım
Çağlar garip garip, yarim nerdesin

Ocağımda duman tütmez yanmıyor

İnsandır Parlayanı Yıldız,
Kelamdır İnsan Sırrı Yıldız,
Gah Parlar Gah Solar Yıldız,
Niye Parlayıpta, Soldun Yıldız.

Alperen Can KOÇ