Ben seni değil,
Bende bıraktığın izi sevdim.
Bir parçam oluşunu değil,
Bendeki toplamını sevdim.
Her şey bir yolla başladı, şeritlerinin solundan gidilen
Bir araya geldik ayaklarımızla parke taşlarının günahını yüklenen
Üzerine bastığımız bir bira şişesinin cam kırığı,
Tükenmiş bir aşk tarihini anlatır, ayağıma batan Eros’un kıymığı
Kollarının arasında döllenmiş, aşka gebe kalpler tutsak
Ne sana,
Ne de sanata sevgim bitmez!
Bu insanca altında buluştuğumuz gökyüzü,
Ve kara bulutun deminde dinlendiğimiz yeryüzü.
Güzel şeyler olmalı hayatta
Kızıl, yeşil bi akşam mesela
Ekmek kırıntısına martılar koşuşmalı
Duvar kenarlarında kız kuruları konuşmalı
İnsanın iyi bi kadını olmalı hayatta
Herkes gülümser de
Kimse onun gibi gülümseyemez.
Yer güler, gök güler
Koca bir evren tümden güler.
Gülümser, sokaklardan hüzün süpürür.
Yenik düştük yine zaman ve mekâna
Kutsal sayfalardan mızraklar saplandı yüreğimize,
Kumdan kaleler yıkıldı
Üç günlük aşklarımızın mevsiminde.
Uzaklara dalalım
Sahiplendiğim deniz kapattı tüm limanlarını
Fırtınalara ve boralara bıraktı yerlerini
Benim fırtınalarımı inkâr etti bulanık deniz
Ona göre sadece kısa soluklu meltem yeliymişiz
Kuruttum saçlarımın dalgasındaki tuzlarını
Aldım elime aşkımın dipçikli küreklerini
Doğuş hikâyen o kadar ilginçtir ki,
Geceleyin doğan güneş gibiydin
Yok, oluşa çeyrek kala
Yeniden can vermeyi bildin cumhuriyet!
Sert bir kayaya çarpmış gibiydik
Bir varmış, bir yokmuş;
Vakt-i zamanında bir vampir
Çok mu çok yakışıklı
Dişleri kanlı, yakası vatkalı
Nefesi, kibirden biraz votkalı
Vakt-i zamanında bir vampir
TRANSATLANTİK AŞK – 112-
Martılar havalanıyor denizin onları her öpüşünde
Ve ak güvercinler senin adında ötüyor, eskiyen küpeştelerde
Sense zarif sevgili, layıksın bütün prenslerin düşüne
Küçük adımlarla konarsın gece, uykumun en tatlı döşüne
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!