Bir çuvalın içine sığar mıydı bir evladın heybeti?Sığdırdılar...
Ardında bırakıp kapkara bir ihaneti,O sessiz, o kimsesiz geceye fırlattılar.
Ne göğün mavisini bıraktılar, ne sönmeyen rüyayı;
Bir çuvalın içine sığdırdılar koca bir dünyayı.
Yüreği yanan anaların avucuna döküldü hüzün,
Gözlerde donup kaldı o son, o darmadağın yüzün.
Kaç kez öldük biz?
Yetmedi mi birbirimizi öldürdüğünüz..
Yorulmadık mı galibi olmayan bu savaştan?
Oysa aşk; diz çökmektir bazen birinin kalbinde,
Kılıçları kınına hapsedip sadece bakışlarla konuşmak,
Ve her yıkımdan sonra "yine biz" diyebilmektir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!