Alışmak, sevmekten zor derler.
Sevmek nedir bilmezler
Hissetmezler..
Görmezler..
Duymazlar..
Unutmuşlardır hisleri
Harcamışlardır hevesleri
Parça parça , ziyan etmişlerdir umutları
En başlagıçtan beri böyledir
Alıştırmışlardır; alışkanlıklarına
Sarmışlardır
Alışkanlığına varmışlardır.
Sonra herşeye alışmışlardır.
Sevmeye giden yolu kim sormuştur?
Kim herkeste kendini bulmuştur?
Baktıklarında umudunu korumuştur?
Bakamadıklarında gerçeğini haykırmıştır?
ve seveceğinin sevmediğinde gizli olma ihtimalini
Kim sorup, sorgulamıştır?
Bir kervanda yürüyor gibir ayakları
Kum taneleri içinde cam kırıkları
Kanamadan bilmez yaraları
İnanmadan gider mi ileriye?
Emin adımlarla korkmadan...
Yarabandı gibiydi destekler
Sardıkça daha çok kanadılar
Kendim dokununca nasıl tanıdı özüm
Hemen durdular
Bana önce bir baktılar
Duraksadılar
Beni o anda tanıdılar
Ben de tanıdığım anda buldum kendimi
Giden yolda bulmuş özümü
Sevgiye giden paremi
Sevgi diye alışan haremi
Tek bakan gözlerde olmak
Tek olmak
Her baktığın yerde olmak
Nasıl geliyorsam, öyle görünmek
Ve ufuktan öyle gitmek
Gönüllerde dolaşmak
Yokuşlardan inmek
Göğe tırmanmak
Uçurumdan düşmek
Bir sırat misali ilerlemek
Mahşeri kalabalıkta
Kimseyi görmeden
Sadece kendin için yürümek
Herkesle yürürken
Kendin yürümek
Gözlerin sen olduğunu
Baktığının sen olduğunu
O an bilmek
İşte sevgiye ulaştığın o anı görmek
Kucaklamak
Özünü
Sözünü
Meşrebini
Letaif-i hamseni
Kalbini
Ruhunu
Sırrını
Hafini
Ahfanı...
İşte sevgi öyle birşeydir
Özüne giden benlik yoludur
Bu yol bulunmaz haritadır
Kalplerde olmaktır
Yaşam çemberinde arşa çıkmaktır
Kendine ulaştıkça
Yolu bulamamaktır
Daha da çok aramaktır
Kendinde,
Yaradan da buluşmaktır sevgi..
Yaradanda buluşmaktır...
Uğur TÜRKEKÖLE
23:30
10.06.2026
Kayıt Tarihi : 10.06.2026 23:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!