Alışıldık Şiiri - İsmail Akyüz

alışıldık

rüzgar
ateş
toprak
tohum
zaman
sonsuz
sabır
insan olmak
yaşamak
üretmek
tüketmek
doğurmak
doğmak
sevmek
sevinmek
sahiplenmek
öz
ruh
madde
en el hak
insan müstahak
an geldi
aklı yere çaldı
yürek alıştı
acıya gönül verdi
nedensiz
pervasız
yürek aldandı
bıçak kesiği
kadın çığlığı

ağız kapandı
dişler sıkıldı
dil koparıldı
duyu
saklandı
rüzgarın sesi
toprağın gizi
sertleşti
yürek
keskin kürek
sivri kazma
durma
kaz
kaz
ateşi de
ateşi de
boşu boşuna
örsele toprağı
hor gör
gözlerini kapat
bağışla kendini
bahçe tarumar
acımasız parmaklar
koparıldı çiçek
acı sızdırıldı
et kanatıldı
yara açıldı
çiçek soldu
yaprak sarardı
kök kurudu
toprağa karıştı
esirgendi sevgi
sevgi çocuk
sevgi narin
sevgi korkak
üstüne varma
nerde nasıl
ne zaman
belli olmaz
yaşatır kendini
yaşatır umutları
emek gerek
bir iyi yürek
bir de insan
ama insan
uzun bir bıçak
soğuk ve parlak
keskin ve sivri
yürek yumuşadı
derin
saplandı
sapına kadar
kan sıcak
aktı
zaman
yol aldı
sessizlik
ecel korktu
buz tutuştu
alev alev
yandı
akıl yoktu
acı vardı
keder vardı
kim ağladı
karanlıktı
suskun olan
dudaklardı
saklandı kelimeler
saklandı sözler
parçalandı gökkuşağı
kayboldu renkler
bozuldu uyum
tükendi ritim
örselendi zaman
süzüldü dinginlik
unutuldu gün
unutuldu anı
acıtmayan
ağlatmayan
güldürmeyen
kanıksanmış
beklenen
gelmeyen
yağmur yağarken
güneş ısıtırken
havayı solurken
çürür hayat
çürür insan
dökülür
yel üfürür
tuz kokar
toz dağılır
karışır toprak
el tutmaz
dil bilmez
göz görmez
akla ölüm düşer
usul usul
azalan ışık
göz karanlık
tanıdık yalnızlık
sarılsan kendine
ağlasan
sesin çıkmaz
göz yaşı
kanatsız kuş
dönüp durur
yanağında
sevdalansan
sevincin olmaz
yürek
fırtınalar artığı
atıp durur
sıcak
toprağı
sevmez mi
insan
hayvan
bitki
yıldızlar
güneş
evren
boşluk
çepeçevre
döngü
yeni
tohum
su
hava
toprak
yeni bir filiz
yeni bir sürgün
yeni bir yaşam
bilindik
alışıldık
yaşandık