Bir zamanlar ışığın bile ÜRKMEDİĞİ
o küçük sokaklarda oynardık;
şimdi aynı sokaklar,
sanki unutulmuş bir masalın
kararmış SAYFALARI gibi önümde duruyor.
Hasretle öpüyorum bütün kusurlarını.
Sanki biraz eksik bırakılmışlar dünyaya;
biraz yarım,
Kaç sabah
uyandım sana bi bilsen
Hesap etmedim,
Eskimiş yaralarımdan
biliyorum,
Çizgilerini sayamıyorum
Keşke Gitmeseydin,
Keşke biraz daha kalsaydın.
Keşke Bu suskunluklarının
bi anlamı olsaydı,
Keşke sessizliğin,
Bu kadar ağır geçmeseydi,
Öyle ki…
Aramızdaki bunca sessizlik bile
bir şeye yaramıyor artık.
Bir yanda sen,
bir yanda bunca yaşadıklarımız…
Seni sevmek vazgeçilir şey değildi,
Hadi sar beni
Ara, sokaklarında ara beni.
Hiç bir şey istemiyor canım
senden başka,
ne bir cevap,
Ne de bir beklentim var senden,
Bütün gün doğumlarına mahkumdur,
Sende ki varlığım.
Ne olur
Beni kendinle sınama.
Bir şafak ötesi değil midir gelişin?
Ben sana bir gece daha uyurum,
Ben,
bir şey olmamış gibi,
dönüp duruyorum etrafında,
Oysa içimde bir dünya sustu, dilsiz,
sen yoktun,
Bilemezsin…
Seni özlerken, yoruluyorum bi bilsen,
Dağların yamaçlarında, çam kokusuyla sersem,
Yalınayak koşuyorum, taşlar kanatıyor toprağı,
ayaklarımın altında.
Her adımda bir şehir, her şehirde bir yara.
Gökyüzü, ah, gökyüzü! Mavi bir hasret,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!