Ali Sungur Şiirleri - Şair Ali Sungur

Dünyayı düzeltmek isterken kalbimin kırıklarını fark ettim; meğer en büyük devrim içimde gerekmiş.

Üslubun cilası parıldasa da, mana derinse sessizlik bile söze galip gelir.

Nice lokmalar geçti boğazından, hak olmayan her lokma biraz daha soldurdu ruhunu; hâlâ yaşıyorsun ama zaten ölmüş bir vicdanla.

Her paylaşım bir tercih, her tercih bir inşadır. Bu nedenle takip ettiğimiz kişilerin, bize gösterdikleriyle sınırlıyızdır. Kimi zaman bu gösterimler, gerçeğin küçük bir parçasını bile temsil etmez. Gülümseyen yüzlerin ardında depresyon, başarı hikâyelerinin arkasında tükenmişlik, romantik pozların ötesinde yalnızlık olabilir.

Doğal insan, gürültünün sustuğu yerde kendini duyar. Ne kalabalığın alkışına muhtaçtır, ne de aynadaki suretine. Toprağa çıplak ayak basar, rüzgarı bir dost gibi selamlar. Kalbi yalanla süslenmemiştir; düşündüğü, hissettiği ve söylediği şey birdir. Dünyayla kavga etmez, çünkü onunla bir olduğunu bilir.

Doğal insan, insan olmanın inceliğini unutmamış olandır.

Müdahalesiz ekonomi, parası olanın özgürlüğüdür; geri kalanı için yalnızca bir hayatta kalma savaşıdır; çünkü bir toplumun refahı, zenginin ne kazandığıyla değil, yoksulun nasıl yaşadığıyla ölçülür.

“Devlet karışmasın, piyasa kendi dengesini bulur” denildiğinde kulağa çok akılcı geliyor. Bırakalım arz-talep her şeyi çözsün, rekabet kaliteyi getirsin, fiyatlar kendini ayarlasın… Kulağa güzel geliyor ama mesele şu ki: Bu serbestlik, kâğıt üstünde durduğu kadar adil değil.

Ekonomiye müdahalenin en aza indirgenmesi, yani devletin elini piyasadan çekmesi, genellikle "özgürlük" olarak pazarlanıyor. Ancak çoğu zaman bu özgürlük sadece güçlü olan için geçerli; yani büyük şirketler, sermaye sahipleri ve tekelci zihniyet için… Küçük esnaf, çiftçi, işçi ya da dar gelirli vatandaş bu denklemde genellikle ezilen taraf oluyor.

İnsan mücadele ediyor. Hayatta kalmaya, ailesini geçindirmeye, çocuğunu okutmaya çalışıyor; ama tam bu sırada karşısına dev gibi zincir marketler, dijital tekeller ya da faiz lobileri çıkıyor.

Gerçek tehlike, sesini yükselten değil; gülümseyerek sessiz kalan insandadır. Çünkü bir insan ne kadar nazikse, öfkesinin şekli o kadar derindir.

Her dua duyulur...

Buna inanmak isteriz; çünkü içimizi döktüğümüz, korkularımızı teslim ettiğimiz, çaresizliğimizi sarıp sarmaladığımız tek yerdir dua.

Göz yaşlarıyla karışır kimi zaman, kimi zaman da bir fısıltı kadar sessiz ama içten gelir.

Bir yanım düzene boyun eğmiş bir yeminle suskun,
Diğer yanım hayata geç kalmış bir özgürlük türküsü söylüyor.
Kalbim görevde, ruhum yollarda;
Hangisini bırakırsam eksik kalacak gibi...

Zaman geçiyor ama içimde bir şey yerinde sayıyor;