Bir sene sonra yine,
Geldim güzel köyüme
Gençlikteki günlerim
Canlandı hep gözüme
Nice güzel insanlar
Ğururlanma insan oğlu:
Ölüm gelir biçer gider.
Mala, mülke pek güvenme;
Dünya fani gelir geçer.
Hani annen, hani baban?
Dost bildim ben hep yüzüme güleni.
Hiç düşünmez idim beyaz kefeni.
Evimden, yurdumdan attılır beni.
Şu fani dünyada kiracıyım ben.
Nerdedir dostlarım göremiyorum.
Şeriat terk edildi,
Hurafeler revaçta.
Şeyh, müritler çoğalmış,
Bütün Dünya bakıyor,
Camiler yıkılıyor..
Medeniyet dediğin;
Irakta kan kusuyor..
Yaralı insan değil,
Kargayı sırtlamış bülbül,
Taşımakta zorlanıyor...
Seyr edenler hep gülüyor.
Bana ne diyenler gördüm.
Ana, babalara kalmadı hurmet.
Mahrum eyleme rızandan,
Gönder bize ihsanını.
Muhammedin hurmetine:
Göster bize cemalini.
İhsanın çok, in’amın çok.
Yaşlı gözler bıraktım,
İstinyede ki, evde.
Yine düştüm yollara:
Boynu bükük düştüm yola:
Gidiyorum gurbet ele.
Bunca çocuk, bunca torun;
Yokuşlarda değil dostum;
Düz yoldada yoruluruz.
Malın, mülkün faydası yok:
Sona doğru yürüyoruz...
Kimler kaldı bu dünyada,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!