Ali Akar Şiirleri - Şair Ali Akar

Sana bu son sözüm
Bir daha açmam ağzımı
Sarı saçlarınla suçla istersen
Ya da yeşilini esirge benden

Son sözüm olsun bu

Heeeeeeyyy! ..
Dünya güzeli!
Saçlarındaki yıldızların parıltısı
Kör etti gözlerimi
Sana söylüyorum, duyuyormusun
Heeey! dünya güzeli! ............

Ve seni bir ben tanırım
Ve seni benden sanırım
Aşka kucak açmış derler ya
Aşk sana kucak açmaz sanırım

Ve akla gelende varsın

Merhaba sevdiğim
Otur hele biraz
Soluklan önce ve bak yüzüme

Bu gün sabah yüzümü yıkarken bir şey gördüm
Baktığımda aynaya içimden geçeni aynadan duydum

Yolumun üstünde ol koca bir nehir
İçine girip üryan aşmak mı gerek
Benim diyarım köy sen deli şehir
Yolunda kayboldum şaşmak mı gerek

Fırtınalar içinde bak sokağın

Sen
Sevdalar içinde boğulup giden
Sen
Kalbinde hükümlü esaret çeken
Sen
Aşk denizinde dümensiz sandal misali

Geceler nasıl da karanlık gözümde!
Sabahı bulacaktık hani sevince?
Gündüzüm umudumla vardı
Şimdi; Ha gündüz ha gece! ...

Sana bundan sonra yazacağım ara ara.

Şimdi konuşmaya nereden başlasam derdinde de değilim aslına bakarsan. Ben burdayım ve sen bunu biliyorsun. Klavyenin önünde durmuş, karşımda duvardan söktüğüm resimlerinin kaldırdığı boya izleri varken aslında seni kaldırıp bir kenara koymadığım var aklımda. Zaman zaman sorduğum soru, sonunda seni kaldırıp bir kenara koymam gerekiyor mu şeklinde beliriyor ve ben bunun cevabını biliyorum. Sen benim hayatımın içinde, şu zamana kadar yer etmiş en önemli zaman dilimi, en önemli olay, en önemli duygu yumağısın, bu kesin. Belirsiz olan şeyler var evet ve ben bu belirsizleri seninle birlikte yaşadım. Seninle birlikte korktum, seninle birlikte kaçtım. Evet daha çok isteyen, hadi diyen bendim ama sanırım bunun da sebebi sanırım içten içe yaşadığım açlığımdı. Evet çok istiyordum aşkı yaşamayı ve sonrasını. Yine de istiyorum ama artık çok daha başka halde.

Farkına vardıklarımın yanında aslında kabullendiklerim de var. Senin benimle olmayı gerçekten istemediğin, en azından bunun için gerekeni yapmayı seçmediğin de bunlardan biri mesela. Bunun için seni suçlamıyorum. Ki kendine göre pek çok haklı sebebin var. Pek çoğunda sebeb benim galiba. Galiba diyorum, ki aslında bundan da çok fazla emin değilim. Senin iç dünyanda olup biten karmaşayı anladığımı düşündüm hep ama anlamak yetmiyor bilmek ve belki yaşamak da gerekiyor değil mi? ?

table/DIV
CENTER/FONT/B/SPAN/B/SPAN/CENTER/TD/TR
SPAN style='FONT-SIZE: 9pt; COLOR: #444466; FONT-FAMILY: verdana'FONT color=#000000FONT face='Garamond, Times, Serif' color=#blue size=3STRONG

22/08/1971

Yolun ayrıldığı bir sahne vardı o an gözlerinde. İki ayrı dünyaya açılan pencere gibiydi ama bu biraz daha ıslak ve biraz daha rüzgarlıydı son bahardan. Severdi aslında hazan mevsimini ama bu acı neye gerekti ki! Zaten bir filmdeki ayrılık bile onda hüzünlü sonbaharken bu kez onun şu ıslak ve rüzgarlı havasını sevmedi.

Ellerinin titreyişi insanı bu kadar ürkütür mü bilmezken şimdi titreyen ellerinden korkar olmuştu işte. Gün o gündü. İki insanın karşı karşıya duruşundan daha fazlasının olduğu ama bir türlü kelimelerin dudaklardan süzülmediği bir gündü. Konu nasıl olsa bir acıya çıkacak da değildi aslında. Ki bu kaderde de yazılı değildi ona göre, o ana kadar ve evvelinde. Bu belki de saklı bırakılmış bir kaderdi Hatta alınlara yazılmamış, avuçlara bile çizilmemişti belki de.

Ve sözlerinin bittiği anı hatırladı. Dudaklarından dökülmüş o son bir kaç kelimenin içinde saklı isyanı anımsamak istedi. Duraladı. Sahi isyan var mıydı bilemedi. Neydi bu karmaşa neydi bu yokluk hissi. Ürperdi önce ve korktu düşündükçe anlamsız hislerin işgalini. Şimdi biri gelip dürtse, bir an irkilecek ve sanki hiç bir şey yokmuş gibi, konuşmaya başlayabilecek miydi? Bilinmezdi ama ondaki karmaşanın hikayesi işte tam burada başlıyor.