İstanbul'dan İzmir'e denizin olduğu her yerde.
İstemiyorsan şayet, gölgen bile düşmesin yanıma,
Bırak, vadesi dolsun bu kimsesiz ömrün.
Azrail bir dost gibi kapımı çaldığında,
Sanma ki titrerim, sanma ki korkarım;
Sensiz alınan her nefes ziyanken bana,
Ben o son nefese, dünden razıyım.
Senin olmadığın her yer, dipsiz bir kuyu,
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta