24.12.2003 Ankara/Altındağ
Âlem ü zevâl içinde, gam ü kederle sarılmış iken,
Görünür oldu bir nur, gecenin en kahr ü fecrinde.
Fakat o nur ki, âleme mâl olmuş her karanlıkta,
Gözler ona nâzır değil, kulaklar duymaya muhtaç idi.
Zamanın derin kuyularında kaybolmuştu insânlık,
Sırtlanlar, canîler, yeryüzünde tek söz sahibi.
Beşer ki, acz ile doğmuş, zulüm ile yoğrulmuştu,
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
Devamını Oku
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta