Ah Aleda,
Artık bitti o büyük kavga, dindi içimdeki fırtına.
Sana kızmıyorum, kadere kırılmıyorum artık.
Gidişini öyle bir giyindim ki üzerime,
en çok bu kabulleniş yakıştı üstüme.
Seni, seni kaybetmenin acısıyla değil,
seni hâlâ çok severek uğurluyorum derinlerime.
Yollarımız ayrıldı, biliyorum,
ve bu gidişin bir dönüşü yok, seziyorum.
Ama içimde sana ait ne varsa;
sesinin yankısı, gülüşünün gölgesi,
hepsi en güzel köşesinde kalbimin,
bir emanet gibi, upuzun bir sessizlik gibi.
Seni severek vazgeçiyorum senden.
Hani derler ya, bazen sevmek gitmektir;
ben de seni, senin yokluğunu severek kalıyorum burada.
Artık gözlerim yollarda değil,
telefonun ekranında değil aklım.
Gelmeyeceksin, bu en berrak gerçeğim artık benim.
Yine de içimdeki bu sevgi,
seni unutturacak bir nefretle kirletilmeyecek kadar saf.
Öyle sessiz, öyle derinden,
ve öyle uzağından seveceğim ki seni;
gittiğin yerde bile incitmeyecek bu aşk seni.
Gidişin tamamen kabullenildi Aleda.
Gözyaşları bitti, yerini derin bir saygıya bıraktı.
Sen benim yaşanmış en güzel rüyamdın,
şimdi uyanma vakti,
ama rüyanın güzelliğine hâlâ hayran kalarak...
Güle güle Aleda.
İçimde hiç eksilmeyecek bir sevgiyle,
ve tamamen teslim olmuş bir kalple;
hoşça kal.
Kayıt Tarihi : 12.06.2026 10:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!