Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şiirler yaşamımıza dört yandan atılan güllerin., dört yandan atılan okların ya da taşların dizelerimizde bıraktığı izleri taşır...
Kaleminize sağlık sayın Talat Semiz...
Şiirin hayatımızdaki yerini,şiirle iç içe yaşamanın nasıl bir duygu olduğunu,daha da fazlası şiirde hüzünlenmek,şiirde mutlu olmak,hatta hatta şiirle ağlayabilmenin insan ruhundaki etkilerini,bazen ilham diye de adlandırdığımız duygularla insan şiir yazarken duyduğu hüzünle bile nasıl mutlu olabildiğini,okudukca akıttığı göz yaşlarıyla gururlanabildiğini..Velhasıl şiirle iç içe yaşamanın,aslında yaşamın ap ayrı bir boyutu olduğunu vurgulayan,yada beni öyle bir düşünceye sevk eden yine okudukca uzun uzun düşündüren, oldukca anlamlı,duygulu güzel bir şiir okudum..Kalemine,yüreğine sağlık değerli Talat Ağabey..Selam ve saygılarımla..
'Yaşam kalbini okuyacak
bir şarkıcı bulamazsa,
aklını konuşacak
bir filozof yaratır ' Halil Cibran
Bana göre bu filozof şairdir ve şiirde aklını konuşturur, kutlarım saygılar...
Şiir bağımlılığı.Şiir giyinmek gibi.Üzerimize yakışması sorun değil.Yeter ki gülümsetebilsin bizleri.Yaşadığımız yıllar boyunca.Kutlarım Talat Bey.Saygılar.
Güzele taç olmadan,
Derdime ilaç olmadan…
Günü, güneşi solmadan,
Kıkır kıkır güldü,
Beni de güldürdü şiir.
----Talat hocam şiir zaten bir yaşama şeklidir insanı ve sevgiyi mutlu eder kutları sizi ve şiirinizi saygılar.
Özgürlüktü, namustu…
Aldı götürdü beni şiir.
Gözlerimiz, aynı yolda olsun... Silinmez çizgiler belli olsun... Bakışlar, şiir şiirdi... Gönlümüze huzur dolsun! Bir ömürde şiir sevgiydi... Yarının sevinciyle...
Şiir özü sözle en güzel söyleme sanatıdır. Hem duygu, hem düşünce, hem hal ve hareketler şiirle çok daha kısa ve öz olarak anlatılabilir.
Hem güldürür şiirler, şairin belirttiği gibi, hem öldürür ve okuyanı şairin dünyasına alıp götürüverir.
Şiir sayfalar dolusu sözle anlatılamayanı birkaç mısra ile anlatıverir. Belki de tembel işidir ama mutlaka ilham ve biraz yetenek gerektirir.
Güzel şiirinizi ve sizi kutluyor, saygılar sunuyorum.
Şiir ardır,
namustur,
sözdür,
aşktır,
sevdadır,
sevgidir,
tabiattır,
kısacası insan olanda özdür şiir...
Koca bir deryadır nasiplenene o deryada koca bir yelkenli tekne olur, gezdirir, yüzdürür, güldürür şiir...
Şiir bir yaşam felsefesi, bir yol haritası, okumasını bilene...
Sevmesini bilene iki güzel gözdür şiir...
Kaleminize şiir yüreğinize sağlık Talat Bey...
Nice şiirlerde buluşmak üzere...
Sevgi ve Saygımla...
bizi bizden alıp götüren şiir olsun sadece... Kah ağlatsın hüznüyle kah güldürsün...Ama illaki umut olsun içinde...
bazı gecelere şiir lazım bazı sabahlara... yoksa yarım her sokak her sevda...
Bu anlamlı güzel şiirinizi gönülden kutluyorum...
Saygı ve sevgilerimle..
Bu şiir ile ilgili 19 tane yorum bulunmakta