Pencerenin dışında bir hayatın olduğuna inanıyorum. Ama bu karanlık odada,vazgeçemediğim,hatta öyle değil,tam olarak sinsice kendine çeken anlamlı bir uyumluluk var kendimle. Bir de şu var ki,insanların ve doğanın arasına karışınca bir cesetin beni izlediğini görüyorum.! Bu dışarı çıkarken içeride bıraktığıma çok benziyor. Çünkü ancak böyle inandırıyorum kendimi bir hayatın varlığına.
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta