Güneşin alacası, yüreğimin zifir kuyusuna düşme.
Nalları toz duman atlar, kişnedikçe yıkar ya siperlerimi.
Sen asılı dur, dergahında gök köşkünün.
Başımda zehrolmuş beyaz zakkumlar açarken,
Elimde kuruyanları gül fidesi say.
Vay ki vay!
Ben doğrulamam ama
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta