Alacakaranlık Şiiri - Kasım Kobakçı

Öğle vakti, bir serinlik eser,
Ne çok rüzgâr, ne de durgunluk,
Benim de ruhum, dengede bu ara,
En sevdiğim zamanda her ikisi.
*
Üstüme, ince bir hırka yeterli,
Bazen ağaçlar, bazen börtü böcek,
Dolaşır durur, burnumda yosun kokusu,
Biraz çam, köknar ve illa ki çimen.
*
Yollarda bir garip sessizlik hâkim,
Ne bir araba sesi, ne de bir bağırtı,
Yüreğimde, huzur yayılıyor her yanıma,
En sevdiğim yolculuktur, benim için bu.
*
Yanımda, sadece sadık dostum var,
Ne şımarık ne de tembel, hep uysal,
Yanımda ruhum da, onunla birlikte,
En sevdiğim yoldaşımdır, ikisi de.
*
Nehir kenarında, bir meltem çıkar,
Ne hüzünlü ne de coşkulu, sakin,
Ruhum da, ondan bir parça taşıyor,
En sevdiğim duygudur, bu dinginlik.
*
Sürü otlarken, ben de öylece dururum,
Ne bir hareket ne de bir telaş, öylece,
Vakit geçer gider, hiç farkında olmadan,
En sevdiğim meşgaledir, bu hiçlik.
*
Güneş batarken, bir morluk kaplar her yeri
Ne parlak ne de karanlık, tam kararında,
Gönlüm de onunla birlikte, renge boyanır,
En sevdiğim manzaradır, bu alacakaranlık.