Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
annem annem.biliyormusun, içim acıcı vallahi.tebrikler berrin
Bir sen anlarsın beni,bir sen! ! !
Ben geldim annem,sana geldim
Senin bir tas çorbanı nasıl özledimm
Ahh..dumanı tüten,mis gibi kokan
Seninle derleşmeyi özledim,bir dost gibi
Seninle gülmeyi özledim,çağlayan misali
Ruhuma can veren gözlerini özledim
Sımsıcak yüreğime akan bakışlarını.....
....Anladın değil mi,başımda dertler
....Dört duvar arasında kalmışlığım var.....
....Kırılma bana annem,kırılma
....Hiç üzmek istermiydim seni? ?
....Gözlerin buğulansın istermiydim
Bir sen anlarsın beni.bir sen annem
Bir sen en çookk seversin beni....
Ben geldim annem,sana geldim
Al beni bas bağrına.....
Berrin Adaş
evet ANA GİBİ YAR VATAN GİBİ DİYAR OLMAZ diye boşuna dememişler.hem sonra anneler evlatlarını karşılıksız severler,diğer tüm insanlar karşıdaki kişiyi çıkarıyla severler.sevgili berrin anne sevgisi ve şefkatiyle ilgili çok güzel bir şiir okudum.çok teşekkür ederim.yüreğine sağlık.srevgiyle ve şiirle kalın.saygılarımla.
ana gibi yar omuyor üstad gerçekten...tebrikler saygılarımla mehmet yücedağ
ANA ONUN YERİNİ KİMSELER ALAMAZ...EN SIKINTILI ANLARIMIZI PAYLAŞAN...YÜREĞİNE SAĞLIK
Ne denilebilinirki ana için sel olmuş duygulara..Alkışlıyor vede tebrik ediyorum..
Şiirin mısralarında anamı gördüm şiiri kendim yazmış gibi benimsedim ve yaşadım..Teşekkürler..
Selam ve muhabbetlerimle..yunus karaçöp
Boşa dememişler'Ana gibi yar,Bağdat gibi diyar olmaz' Şiiriniz rahmetli anamı bir kez daha düşürdü aklıma. Yüreğim sızladı. Yazan kaleminiz varolsun. Selam ve dua ile.
al beni al bas bağrına,
sensizlik gider ağrıma,
kulak kulak ver çağrıma,
al beni anne bas bağrına
buda benden hediye olsun
saygı ve sevgilerle
severek ve beğenerek okudum ilmek ilmek dantel zarafetinde işlenmiş.
Ayrıca mesajlarınız için can-ı gönülden teşekkürler sunarım muhabbetle.
saygı ve sevgiler bizden Berrin
benden tam puan
ANNELER SAĞLIĞINDA HER ZAMAN EVLATLARINI SEVGİYLE KUVAKLARLAR, ÇOK GÜZEL VE DUYGU YÜKLÜ BİR ŞİİR, SİZİ KUTLARIM. YÜREĞİNİZE SAĞLIK SEVGİLİ BERRİN HANIM. BİLAL ESEN.
offfffffff.....of ki offfffffffff... sen yapmışsın sevgili Berrin? annesini hemen-hemen hiç görmemiş biri olarak beni nerelere götürdün yaaa... :((((
evet can; bir anne özlemi ancak bu kadar güzel anlatılabilrdi.ben de bir şeyler eklemek istiyorum müsadenle.
ben büyüdüm anne
şimdi;
öyle geniş ki omuzlarım,
dünyanın yükünü taşıyabiliyorum.
öyle büyük ki yüreğim,
tüm çileleri çekebiliyorum.
öyle uzun ki kollarım,
boşlukları sarabiliyorum.
ve...
öyle hızlı ki adımlarım,
mutsuzluğa koşabiliyorum...
ben büyüdüm.
büyüdüm ben anne !
büyüdüm…
güzel şiirini ve yüreğini tebrik ediyor; selam,ssaygı ve sevgilerimi yolluyorum.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta