Akşam Yalnızlığı Şiiri - Mevlüt Bektaş

Dua, sessizliğinde,
Dert yağıyor, gökyüzünden.
Tüm sesler, sustu.
Anlatmayı bıraktı hayat, dilinde.

Rüzgarlar, uzak diyarlardan esiyor.
Yağmur, en delisinden yağıyor.
Üşütüyor gecesinde, sabahı.
Yalnızlık tarlasının, korkulukları.

Kurumuş yapraklar, gözleri semada.
Soğukta, bir dert, elleri koynunda.
İsyan ediyor, gönül, aşk, çıkınca arşa.
Duyanlar vazgeçti, bilenler sorgusuz.

Bir ağacın gölgesinde, sabahlamış.
Adı, konulmamış, ayrılık.
Bugün, dünden çaresiz.
Bedenler yorgun, ruhlar mecalsiz.

Zamanda, binlerce asırlık, sürgün.
Karanlık, bir yarın da.
Cehennemi taşıyor, iki yabancı.
Garip bir akşam, yalnızlığında