Akşam ve umut Şiiri - Ömer Tural

AKŞAM VE UMUT
— Ömer Tural

Akşam oluyor…
Gün, yavaşça çekiliyor omuzlarımdan,
ışık susuyor,
gölgeler konuşmaya başlıyor içimde.

Bir yanım diyor ki;
“Bırak kendini hüzne,
yoruldun artık, dinlen…”
Diğer yanım sessiz ama dirençli;
“Dayan,” diyor,
“her karanlık, sabaha gebedir…”

Gökyüzü karardıkça
yüreğimde eski sızılar uyanıyor.
Unuttuğumu sandığım ne varsa
geceyle birlikte geri geliyor.
Bir hatıra,
bir eksiklik,
bir yarım kalmışlık…

Ve insan anlıyor o vakit;
en çok akşamları çoğalıyor yalnızlık.

Ama ben…
Bu kez hüzne boyun eğmeyeceğim.
Karanlığın dizine baş koyup
uyumayacağım.

Çünkü biliyorum;
gece, sadece bir son değil,
aynı zamanda bir başlangıcın eşiğidir.

Her yıldız,
kaybolmuş bir umudun gökyüzüne tutunuşudur.
Ve her sabah,
gecenin içinden doğan
sessiz bir mucizedir.

Ben yüzümü yarına çeviriyorum şimdi…
İçimde kırık da olsa bir inanç,
yorulmuş da olsa bir umut taşıyorum.

Çünkü insan,
ne kadar karanlıkta kalırsa kalsın,
içinde bir yer
mutlaka aydınlığa çıkar.

Ve ben o yolu seçiyorum…
Hüzne değil,
doğacak güneşe yaslanıyorum.

Bilirim…
En uzun geceler bile
bir sabahın önünde eğilir.

Ve umut…
gecenin en karanlık yerinde
en sessiz ama en güçlü şekilde büyür.

— Ömer Tural