Akşam Güneşi Şiiri - Agâh Tövbekâr

Akşam güneşi vurur yüzüme,
Bir vedayı anlatır gibi sessiz,
Gölgesi uzar geçmişin,
Her adımımda bir yıl daha ağırlaşır omuzlarımda.
Güneş batarken
Ben içimde bir şeyi daha gömüyorum,
Kimse fark etmiyor…
Çünkü acıyı en iyi gülüşlerin ardına saklamayı öğrendim.
Akşam olur,
Sokaklar susar,
İnsanlar evlerine döner,
Ben ise kendime dönemem bir türlü.
Güneş kızıl inerken ufka,
Kalbimden sızan kan gibi boyar gökyüzünü,
Ne çok şey söylemek isterim
Ama boğazımda düğümlenir yılların suskunluğu.
Bir zamanlar umut dediğim şey
Şimdi akşam serinliğinde üşüyen bir çocuk gibi,
Kimse elinden tutmuyor,
Kimse “geçecek” demiyor.
Akşam güneşi,
En çok yalnızları sever derler,
Belki ondandır
Beni bu kadar içli yakışı.
Her batışında
Bir söz eksik kalır,
Bir sevda yarım,
Bir hayal daha karanlığa bırakılır.
Gidenler olur,
Unutanlar olur,
Söz verip tutmayanlar…
Ama kalan hep aynı kalır:
Yorgun, sessiz ve eksik.
Akşam olunca
Anılar daha yüksek sesle konuşur,
Gündüz sustuklarım
Geceye doğru içimi paramparça eder.
Güneş gider,
Işık söner,
Ama içimdeki karanlık
Bir türlü sabaha varamaz.
Ne çok sevdim,
Ne az sevildim…
Bunu en iyi
Akşam güneşi bilir.
O da bilir çünkü
Batarken bile yakar,
Giderken bile acıtır,
Tıpkı bazı insanlar gibi…
Ve akşam biter,
Gece başlar,
Ben yine ayakta kalırım
Ama içimde bir yer
Bir daha doğrulamaz.

Tarih:20/09/2024

Agâh tövbekâr
Kayıt tarihi 04/02/2026 17:05:00