Akşamın ayak sesleri koynumda
birazdan inecek siyah perdesi güne
karanlık çökecek beyazların üzerine
bir bebeğin günahı kadar aydınlatmayacak yarınları
ve ben koynumda ki akşam kadar masum
sarılacağım yalnızlığıma...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
