Aks ile Hakikat Şiiri - Ahmet Taha Dağlı

Ebr-i hülyada gördüm ki ne dünyâdan idi sen,
Ne de düş içinde bana peydâdan idi sen.

Bir lem‘a gibi düştün o bî-hûş geceme,
Sandım ki semâdan gelen esmâdan idi sen.

Han-ı huşunda yetişti nice erbab-ı kemal,
Lâkin bana kalmış bir muammâdan idi sen.

Yıllarca arandın nice sûretler içinde,
Her yüzde görünsen de hep hülyâdan idi sen.

Bir çeşme suyunda seni gördüm asr vakti,
El sundum; akan su gibi mecrâdan idi sen.

Bir gün dedim: "Ey dil, bu hayâl artık yeter."
Dinlemedi gönlüm; yine sevdâdan idi sen.

Ne ismin bilinir oldu ne menşein bu âlemde,
Bir sırr-ı nihân içre muammâdan idi sen.

Bahr-i vücud içinde o bir katreyi aradım,
Lâkin erişilmez nice sahrâdan idi sen.

Bazen seni Hak'tan bana inmiş bir işaret,
Bazen de benim zann u temennâmdan idi sen.

Mir'ata baktıkça çoğaldı yüzün içimde,
Bilmem bana karşı mıydı, aynâdan idi sen.

Bir ömrü tükettim seni tahkîk edeceğim diye,
Ne aksın bulunabildi ne mânâdan idi sen.

Şimdi sana nisbetle iki parça gönül var:
Bir yanı hakîkatte, biri rü'yâdan idi sen.

Ey yâr, bana söyle: Eğer aslın var ise gel;
Yok, eğer hayâl isen de dünyâdan idi sen.

Kaldım yine bir sûret ile sırrın arasında,
Bilmem ki hakîkat miydin, aksâdan idi sen.