Akörenim Şiiri - Hüseyin Ali Kınaç

AKÖRENİM

Hepimizi bağrında büyüttün
Ayrı ayrı gurbetlere dağıttın
İçimizde özlemini bıraktın
Sana ne diyeyim AKÖRENİM

Büyük küçük sarıp sarmaladın
Hayatımıza renk ve huzur kattın
Şimdilerde bizden ayrı kaldın
Hasretine nasıl dayanılır AKÖRENİM

Her ailede vardı üç beş gençlik
Her yıl vatana Asker gönderirdik
Aleme ibret olurdu o birliktelik
Halkın bir birine sevdalı AKÖRENİM

Gurbette çalışmak için grup kurulur
Her grupta bir çavuş bulunur
Bir birimize sahip çıkmamız duyrulur
Sadakatin bir başka senin AKÖRENİM

Gencin ihtiyarın bir başka nasihatı
Çalışırken oku kaçırma bu fırsatı
Tarlan yokki nerede yapacan tarımı
Öğütler gurbeti önerirdi AKÖRENİM

Bir çok hemşerim dağıldı bir yana
Kimi yurtta kaldı çoğu gitti Avrupaya
Gurbet her birimize ayrı bir yara
Her yıl Özlemle gelinir sana AKÖRENİM

Parkta çay içer sohbet ederiz
Gurbetten ne hikayeler dinleriz
Kimi mutlu kiminde pişmanlık gözleriz
Senin hasretin nicedir AKÖRENİM

Gurbete giden bir benim sanırsın
Yalnızlık deryasında bunalırsın
Ekmek için bir mücadele ne yaparsın
Hayatın gerçeği bu AKÖRENİM

Niceleri gitti gelmedi geri
Niceleri tutunamadı döndü geldi
Anneler sevindi babalar belki gücendi
Ekmek kavgası pek derindi AKÖRENİM

Okuyanlar mutlak kurtuldu belli
Onlar çoğumuza verdi ekmeği
Nasıl unutulur onların desteği
Asıl onlarla yükseldi AKÖRENİM

Şehreminin Ali yazar durur bunları
Her sohbette aklında kalanları
Kendisindede çok fazla anıları
Anılarımızda yaşarsın AKÖRENİM
31.03.2022
Hüseyin Ali KINAÇ