Yolumu kaybettiğim sokakta boşluk kaplayınca içimi. Hayat heybetli bir tokatla aklımın içinde hatırlatınca seni.
Sanki ay güneşin nezdinde neyse,
Güneş senin nezdinde işte öyle.
Senden vuran ışıklar ondan bana yansıyor, Çünkü benim güneşim senin özünde yatıyor.
Bana aylar önce görünen gözlerini ve benliğini unutmayan ben, kimi unutacakmışım seni mi?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Kaleminize sağlık hocam
Hocam kaleminize sağlık çok güzel olmuş
Yine ve yine kaleminden nakış nakış işlenmiş bir eser.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta