Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

(Kimseye soramazsın beni,
kimse de seni sana...
Kabine kapatılmışlığı
mıdır bu giz'in,
sığırtmaç tekrar kuşlar'ın?
Hiç sanmam.)

kötü bir şey gibi
görünmesi yeğdir bunun.

çünkü 'iyi' vardır,
durum böyle ise.

Konuşmak olmasın bu denli.
Sessizlik dövüyor sessizliğinin denizini.

Konuşmak olmasın bu denli.
Sus ve yanıma gel, uzan...

Bu kediyi radyoaktiviteyle mi öldürecekler, yoksa
lağım çukurundan fırlayıveren bir tabancadan
dikilen küflü nağmeleriyle mi kurşunların balçık?
ona bile karar verememişler daha;
nasıl gerçekleyecekler yanlış ile doğruyu;
güzele gitmek yolunda, ya da bilim uğruna.

Gel
şarap içelim
karşılıklı.

Loşlaştıralım.
Karşımızda plazma açık.

Hadi doğalım yeniden,
başkaları uyanmadan.
Çöp kutusuna yönel(ir misin) ,
gülerek çöpümüzü atalım.

Yaladı geçti teğeti, vuran, vuran
Sönmeyen dalgaların çiz bir köpüğü
-

Fazıl Hüsnü'de bir çocuk imgesi;
Aldı götürdü,

Sormazken sen,

açıveren güller..
Ah okyanus altın kumsalı, süpürüver şen şakrak dalgalarını!
Sevgiliyi ulaştır, yansıt sevdiğini!

Bir bakkal vardı.
Mallarını garibe,
yoksula verirdi.
Sonra el ayak çekildi,
gelmez oldu o kısım.
Yeni müşteriler

I
Sıçrayarak bir şeyler demeye başladı bir gün çocuk…

Endişesi arttı, zaten geceden pek tekin uyumamıştı. Sağlam iradesi ve mantığıyla zapdettiği günlerdi bugünler onun.

Uyuduğunda evindeydi, ama şimdi başka bir yerde uyanmıştı; çevresinde kayalardan duvarlar gördü, burası bir mağaraydı. Kendini tanıdık bir yerde gibi hissetti; duvara kazılmış olduğu anlaşılan gömme bir gözde bir kitap buldu. Dünyanın dibine kazarak antik verileri bulması gerektiğini anlamıştı. Bunun için Kumral Köstebek’i bulması gerektiği anlatılıyordu. Bu nerede yaşar, napar bilmiyordu, ama onu bulacaktı. O da dünyaya gitmeye karar verdi. Kumral köstebek’in kendisinden daha fazla insani verilerle donatılmış olduğunu biliyordu, her ne kadar kendisi pek cinlere benzemese bile.