Akıl tutulmam! Şiiri - Can Elıf

Ben seni hiçbir sebep aramadan sevdim,
Yenik bir kalpten geçtim, yolum hep zordu.
Kirpiklerindeki ışığa takıldım,
Orada buldum kendimi, kaybolmuş ama huzurlu.

Seni sevmek yetmedi bana,
Hasretini de sevdim, beklemeyi de.
Yolunu gözlemeyi, sabrını hissetmeyi…
Her anında sen vardın, gamzemde, ruhumda.

Hayatımda heyecan istemedim, dopamin yoktu,
Sadece bir kalbim vardı,
Fazlasıyla krizli, aklı tutulmuş bir kalp;
Usulca sevilmenin değerini seninle öğrendim.

“Kapında dilenci oldum” dedin ya,
Ben kapındaki çiçek olup filizlendim,
Sessizce, umutla, senin yanında büyüdüm.

Şimdi ev dar geliyor, odalar sensiz boş,
Bir kalbe iki kişilik yük yüklemem.
Bir ruhum var ellerinde,
Hevesim var, umudum var,
Ve akıl tutulmam var…
Hepsi senin ellerinde.