Akıbet Avuç Toprak Şiiri - Kasım Kobakçı

Kıydınız heyhat, o güzelim kadim maziye,
Deyin hele, bu telaş, bu gidişat nereye,
Eller düşmüş şatafatın, o süsün peşine,
Vazgeç sen, geçmişi ucuza veren ar etsin.
*
Cümle alem gördüm, hepsi menfaat derdinde,
Servet, makam, zulüm o sipsivri dillerinde,
Anlat bana beyim, sendeki bu tavır niye,
Bak bir dostum, kökünü unutanlar ar etsin.
*
Sen illa yalan diyorsun, ben ise hakikat,
Duraksamadan dön de, bir tarihine göz at,
Çoraklaştı kültürüm de, sen münbit toprak kat,
Yozlaşıp, kötüye gönül verenler ar etsin.
*
Yetimin, öksüzün rızkını da, gasp ettiler,
Bizler ehliyiz, sizler cahilsiniz dediler,
Ömür kemale ermiş, meclisleri teptiler,
Gör beyim, Yaradan'dan ürkmeyenler ar etsin.
*
Eyvah ki, aydınlığım zifirilere daldı,
Filizlenen fidanlarım, bir anda sarardı,
Gel gör ki, el kapıları da bize yurt kaldı,
Özü sevmeyip, özdenim diyenler ar etsin.
*
Ahde vefa bilip, kutsal yeminler içtiler,
Yüzümüze gülüp, onuru bilge seçtiler,
Ben gidince, ardımızdan divanı biçtiler,
Mazinin hatırasını, yıkanlar ar etsin.
*
Ey ozan görüyorsun, akıbet avuç toprak,
Vakti gelince, düşecek o son sarı yaprak,
Sen bunun hesabını, ulu divana bırak,
Adaletin yanında durmayanlar ar etsin.