Akademi ve Sen Şiiri - Alper Eğrikar

günlerimin prensesleri neredeler?
o kadar ihtiyacım var ki
ne güzel bir nimet sevilmek
dünyanın hakimiyim sanki
bir çift göz tarafından seyredilmek
ve bakışlarının etimi kemirmesi

kitap taşımaktan basit şey yok
merak etme antonius tanımıyorsun beni
ben de kendimi
düzenli hayatın savaşını verirken
sevmiyorum vatandaşlık dersini
hocalarla aram yok, hani güzeldi akademi

şükür tabii
kırmızı siyah pembe sen varsın
sen olmasan çekilmezdi
uzun zaman oldu görüş alanımın dışındasın
yoksun göremedim seni
konuşsak bi kerecik varsayalım
sevemiyorum seni söylediğimi
ve hiçbir zamanda
sevmeyeceğim akademiyi.