Aidiyet Şiiri - Ertuğrul Bey

ASLINA DÖNER HER İNSAN ASLINA
Kaybettiğiğini sanırken kazanır insan bazen
Her kul"a nasip olmaz vicdan ve merhamet
Kalp yara alırda en kötüsü zehirlenmek
İçi çürür insanın içi kalmaz aidiyet
İNSAN YAŞADIKÇA YORULUR İNSANCA
ecrini alır İYİ yada KÖTÜ verilen emeğin
Kırılır ümitleri yiter mudllar sönet ışığı
Geriye bıraktıkları ak saçlar yüz kırışığı
Yıkılır kalesi hiç gitmeyi istemediği o Şehrin
DAĞILIRSIN TOPARLANDIĞINI SANDIKÇA
Akbabalar fırsat kollar En sevdiği yerden vurur
Çabalar nafile insanın aklı dimağı durur
ÇırpındıkcabNefesi kesilir yüreği yorulur
Gözler görmez olur artık dudaklar kurur
İMKANSIZ GELİR EN KOLAY İŞLER YORAR
zorlanmaya başlar sevmekten güvenmekten
Kendisi olupta hayattan keyif alıp gülmekten
Dirhem dirhem eritir ateş asla sönmez
Üfleyeni çok olur kim niçin üfler bilinmez
YAKAR ELDEN DEĞİL SENDEN KOR'LAR
güvenmek istersin sebepsiz dostlarına
Açarsın yüreğini açarsın pazarlara
Susup konuşmazsın oysa bir yanda haykırmak
Anlatamazsın yinede derdini insanlara
ELLERİNE DÜŞÜNCE AİDİYET BULURSUN
sevgiyle saygıyı harmanlar sunarsın
İşte gerçek dostları o zaman anlarsın
Gece ile gündüz bir birine karışır
Olur olmadıık yerde ve zamanda ağlarsın
TOPRAĞA DÜŞER GİBİ TESLİM OLURSUN
TOPRAĞA DÜŞER GİBİ TESLİM OLURSUN