Mecnunluk cürümse var bende taşınmaz vebâl.
Çünkü onu görünce oldum Mecnunluktan lâl.
Yârin eline düştü anahtar-ı iflahım.
İflah olmam açmazsa kapı-yı visâl.
Yok, onun yüzünden tatmadığım melanet.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta