9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Eşiğe geldik artık, ahşap bir kürsüde,
Var olmak için, çok yorgun düşüyoruz ama sürdürmek için,
İnsanı daima hatırlatmak, yüreğimizin borcundandır.
Ömür, ırmaktaki bir alabalığın pullarında yansımış gibi, akıp gidiyor.
*
Hangi gökte buluşuruz, rüzgârın sonu var mı?
Atalarının derin denizleri gibi, bir ufku var mı dünyanın,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta