Ahsap Boyali Siyah Beyaz Sandiktan

Dinmişken yağmur ve rüzgar
Dağların bile bulutsuz yüksekliklerden çakır gözlerle bulanık ovaya baktığı
Durgun sessizlikten yaşam nehrini arayan damarları kurumuş susuzluğa dönmekte olan kuru yel
Duvarlarda rengi solmuş yorgun gün ışığını ne halin varsa gör azar ve tafralarından uzaklara götüren
Kapısı yol kenarlarına açılmış sessizliklerle çevrelenmişliği kuşatılmak istenircesine,
afiyet olsun ey buralardan çeyrek geçe zaman sohbetine takılarak
Boşluktaki renkler konuşuyor,
yalnızlık susuyormuş gibi sanki
On ikinin üstünde
Gece gün ve saat
Ayaza poyraza kalmanın ve koymanın sırası değildir artık, ki zaman…
Yorgun akıyor
Ağırdan alıyor ağıra sarıyor her şeyi ömür mekiği o ağırdan aldıkça
Sıkı eleyip sağlama sarmalı,
Usul yavaşa almalı ırakları artık taşınmaz yükten sayan göze hevese
Ferden tükenmenin bayırdan aşağısıdır artık..
İnce sızılı
Çatlaklar arasından süzülüp sızarken kara kışa beyaz ayaz
Var bunda çatal çetrefilli acaip bir iş var
Selviler arasında volta savururken rüzgar, balkon boş
Gamlı bekirden ne haber var ne fısıltı
Süslü mücella dersen kimbilir kaçıncı sosyete çarşısına
Her şeyin bir vakti zamanı varmış ya belki de ölümlü dünya işte
Ölmüştür belkide çoktan..
Kuklacılık oynaşarak
Siyah ahşap boyalı siyah beyaz sandıktan

Şubat/26