Ahmet Karaaslan Şiirleri - Şair Ahmet Ka ...

Gitsen de unutup gurbet ellere,
Perişan bıraksan, düşsem dillere;
Bakarım hasretle ıssız yollara...
“Ah o günler!” diye bekleyeceğim,

Sosyete bir ailedenim.
Ben asilim, soyluyum.
Kadife gibidir tenim,
Hem de uzun boyluyum...
İnsanlığıma diyecek yok,
Vermem ama alırım hak.

Vallah şaşırmışım bilmem
Hangi yolda yürüyorum?
Hiç kimseden akıl almam.
Bir çıkmaza varıyorum.

Birgün doğru, sonra yanlış

Bir garip yolcuyum şu yeryüzünde,
Bilinmeze gidiyorum tut beni.
Eğer aşk ateşi varsa özünde,
Kucakla, sarmala sen ısıt beni.

Menzil ırak, yollar çamur, mevsim kış…

(Çocuklara şiirlerimden)

Toprağa bir tohum düştü,
Yağmur ile kucaklaştı.
Güneş dedi: – Uyuma sen
Çok yarar görürsün benden.

GÜLBAHAR

Onca kış geçti de hiç görünmedin
Yüreğime CEMRE gibi gel BAHAR.
Esrik sevdam senin için, bilmedin
Bigane dolaşma yeter GÜLBAHAR…

Oğullarım Alparslan ve Yasin’e

Karanlıktan korkma yavrum.
Gün doğmadan neler doğar!
Alparslan’ım, Yasin oğlum...

BEYDEBÂ MASALLARINDAN ŞİİRLERİMDEN

Güvercin bir ağacın dalına yuva kurarmış
O yavrularını çıkarır, besler bakarmış
Bir tilki gelirmiş uçmaya yakın zamanda
Güvercini korkutur şöyle dermiş o anda:

Yeşil gözlerine beni hapsetti
Sarı saçlarına yandım hâkim bey.
Kimliğimi, benliğimi gaspetti
Vallahi Mecnun’a döndüm hâkim bey.

Zamanı yitirdim, mevsimler kayıp

Deryalar içinde hasretim suya
Kahpe felek beni ondurmuyorsun.
Yolumun üstünde yattın pusuya,
Bülbülü gülüne kondurmuyorsun.