Ahmet Erdem Şiirleri - Şair Ahmet Erdem

yüzünü ödünç alan güneş
dokunarak demler aşkı
yokluğun ki çoğaltandır seni
özlemlerin insanı büyüttüğü yerde
varlıgın buhranlara gebe.

“Hayat acıt beni, acıt ki şiire bulaşayım” diyen ve hayatın içinden aldığı her duyguyu dize dize şiire yatıran bir şair bu haftaki konuğumuz. Ahmet Erdem ile hayatından, şiirlerinden, kitabından, dünyadan konuştuk…

"Ben
İstanbul’un
İstanbul, Boğaz’ın sırtında.

Zaman durdu
Bana bir garezi var
Akrep yelkovanı zehirlemiş
Entübe halde
Bir ben miyim kör kuyuda
Ben miyim kapısız penceresiz dünyanın

seni tanımak yeni bir gezegene ayak basmak gibi
bir fidana verilen can suyu, kuşun gagasındaki damla

seni sevmemeye yürek ister kalbi kutuplarda taş olmalı
her görüşte iç geçirenin hevesi kursağında takılı hala

Sanki bizim
oraların çisesi var üzerinde,
kokun biz kokuyor,
endamın bizden biri.
sesini kırağı yakmış,
yanakların Amasya elması,