Ahlakın Çöktüğü Gün

Doğru boyun eğdi, eğri baş oldu
Sustu hakikatler, meydan boş oldu
Unutuldu haya, ar damar öldü
Ahlâk dedikleri sessizce çöktü.

Helâl ile haram iç içe geçti
Vicdan terazisi paslanıp şaştı
Zalim olan her gün haddini aştı
İnsanın özleri pazara çıktı.

Hürmet dilden düştü, saygı silindi
Masum olan dünya, kine bilendi
Emek hor görüldü, rızık çalındı
Ahlâk yerle yeksan, yerlere çakıldı.

Söz namustu eskiden, bakılmazdı yemine
Şimdi imza bile, sığmaz oldu emine
Yüzde gülücük var, arkadan bak pusuya
Bu çürük temeller, kökünden yıktı.

Kötü alkış aldı, iyi ise pus oldu
Mazlumun feryadı göklere ses oldu
Her yol mübah diyenler has oldu
İnsanlık sessizce kabrine baktı.

Ne edep bıraktılar ne de bir haya
Her şey döndü artık kuru hesaba
Bu karanlık devran bakmaz aynaya
Kendi benliğini, cehalet yaktı.