Hani o bir lokmayı bölüşen asil millet?
Gönüller saraydı da, sevgiye yoktu mühlet.
Şimdi bencil bir hırsın elinde kaldı şefkat,
Nankörlüğün gölgesi çökmüş canlar üstüne.
Komşunun aç hâlinden sızlardı yüreklerimiz,
Bir fincan kahve için kırk yıldı emeklerimiz.
Dedi: düş içime sır olsun müsveddeler.
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden
Devamını Oku
Uçsun bir dem! uçsun buzdan kalbimde.
Hangi yitik güzden kalmış bu yaprak
Bu bahnamede şal.. inmez üstümüzden




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta