Ah hinsanlar Şiiri - Kemal Tekir

Hinsanlar

İnsanlıktan nasipsiz,
Bencil aç gözlü doyumsuz,
Edep hayasız,vicdansız
Nice insan aramızda.
Hinsanlık peşinde hala.

Kibirli gururlu onlar,
Burnundan kıl aldırmazlar.
Başkalarını hor hakir ,
Görür fitne ,fesattırlar,
Bozguncu olurlar onlar.

Amaca ulaşmak için,
Her yolu mübah sayanlar.
Çıkar peşinde koşarlar,
Dalkavuk olurlar onlar,
Yoktur onlarda zerre ar.

Hinsanlar hinlik peşinde,
Koşar durur gündüz gece.
Tapar onlar tapar güce,
Savrulurlar çıkar için,
Hep rüzgarların önünde.

Hinsanlar menfaat için,
Satar dostu bir kalemde.
Doğru eğrilir eğriye,
Bakmaz hakka ve gerçeğe,

İnsanlığın yüz karası,
Fırıldak olur hinsanlar
Yüzüne güler, arkadan
Kuyunuzu sessiz kazarlar,
Bunu marifet sanırlar.

Makam önünde eğilir,
Zayıf görünce gerilir.
Güçlünün yanında duran,
Mazlumu yalnız bırakan,
Nice hinsan türemiştir.

Nefsine kul köle olur
Hakka kulağını tıkar
Kendini kusursuz sanır
Ona buna çamur atar,
Sahtekar olur hinsanlar

Kürsü bulsa nutuk atar,
Ahkam keser durur onlar
Çıkar varsa dost olurlar,
Kaz gelecek yerden tavuk,
Esirgemez hiç hinsanlar.

Vefa nedir bilmez onlar,
Menfaatten medet umar.
Her devrin adamıdırlar
Gücün önünde eğilir,
Yaltaklanır durur onlar..

Hinsanların yaptıkları,
Kar kalmaz ki yanlarına.
Çıkar aheste aheste,
Umulmadık an mekanda,
Yuh olsun yuh hinsanlara.

Kemal Tekir
Halkın sesi