karanlığı kazıdım tırnak ile diş ile..
baharın tadı yok
ayışığı dağıtır
mundar bir ayrılığı
yüzünde acının kirmeni sayılır
geceler ne yaralar açar
belki hiç aklına gelmemiş
hey dostum nazif
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzel teşekkürler!
çok hoş bir şiir okudum. teşekkürler...
tebrikler...saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta