Küçüktük yüreğimiz kanamazdı bilmezdik acıyı.
Çorapsız giyilen arkası yırtık kara lastik ayakkabıyı…
Yine de hayata gülümseyebilen o çocukluğum…
Ah çocukluğum ah!
Seni nasıl anlatacağımı bilmiyorum.
Hayatımda benim diyebileceğim tek şey sensin çocukluğum.
Yıllar ne çabuk kaybolmuş…
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta