Ah Benim Güzel Manolyam

Ah benim güzel manolyam,
 Bahçedeki çiçekleri görmeden,
 Bostanlarda korkulardan habersiz,
 Yılanlar tünedi
 Bülbüllerin diyarına.
 O da sevdalı şu zamanlarda
 Gülün bağrına.
Manolyalar kaldı sanki kimsesiz,
 Yapraklarında lekeler.
 Sonbahar da gelmedi,
 Niye yapraklar döküldüler?
Sır dolu gecelerde kimsesizim,
 Hedeflerde okları üzerime çekmekteyim.
 Ah güzel manolyam,
 Sevsen ya beni…
 Beni gördüğün günden beri
 Kimsecikleri almasan kalbine,
 Bir tek sen sevsen beni.
Yapraklarını da koparsam,
 Kökünü de kurutsam,
 Toprağından da sürsem,
 Sev beni.
 Şayet o zaman inanırım
 Aşklara, sevdalara.
 Tüm kötülüklerden bir yanda,
 "Sevmiş" derim tüm dünyaya.
Ah güzel manolya,
 Güneşe ihtiyacın yok oralarda.
 Yağmurlar düşmese de olur tenine.
 Kuşlar yanında ötmese de,
 Arılar bal diye diye gezmese de…
Ah güzel manolya,
 Dağlarda keçiler otlamasın seni,
 Bataklıklarda çamurlar gömmesin seni.
 Bende kazma kürek var,
 Gömdüğüm sevdalardan arta kalan;
 Gömerim seni
 Sabah ayazına kalan.
Ah manolyam, gitme…
 Ben gitmeleri bilirim,
 Gelmeleri hiç bilmediğim gibi.
 Belli seninki gidişin izi.
Ezanlar okunuyor,
 Üzme beni.
 Bu bulantılar,
 Sancıların sesi…
Ah manolyam, güzelim,
 Renklerinde görür gözlerim,
 Kıskanır yapraklarını kadifelerim.
 Gel sen, etme beni
 Bu sevdada yalnız.
 Gitme;
 O zaman anlayayım beni sevdiğini.
Üzülüyorum, görmez misin?
 Ahlarımı ıssız gecelerde duymaz mısın?
Manolyam…
 Benim sözüm bitti,
 Kalmadı hevesim.
 Ben anladım,
 Gitmeler diyarı burası.
Senden önce ben gidiyorum.
 Kusurum özrüme saklı.
 Üzülme;
 Dedim ya, ben gelmeleri bilmem.
 Gitmelerin piriyim.
Perilerin olduğu masalda
 Kimsesiz bir avareyim.
 Gidiyorum şimdi, sen kal.
 Sevginin yükü sana kalan.
Ağlıyor musun?
 Ağlama…
 Bulutlar ağlar sana.
 Bir gün güneşler açar,
 Üzülmeler ötelere kaçar.
Bu diyar yalanlardan ibaret.
 Ah güzel manolya,
 Bana babamdan kalan emanet.
 Sevdim seni,
 Beni sevdiğini bilerek.
Gidiyorum şimdi,
 Gelmeleri bilmeyerek…