Ağlatan Şubat Şiiri - Mustafa Kazan

Sanmayın ki yıkılan dört duvara ağladık
Payımıza firak düştü, câru'l-civâra ağladık
Nâfileymiş meğer, fâni dünyaya meyil
İnsan bâki değilmiş, mal bâki değil
Bunu ancak bir ağır imtihanda anladık.
Ağladık istikbâli süsleyen koca bir maziye
Bir anda yitiğe değil; Bir yanda çaresizliğe
Dilimiz, hatırda kalan üç beş sohbeti hâvi
Oturduk bir enkazda, hüzünle müsâvi
Dertleşip taşlarla, her tufanda ağladık
Duymadık, emsâlini anlatmadı bir râvi
Yıkılıp gitmiş bir nice handa ağladık.
Daha görmedik mislini, geleli cihâna
O gün tadıp ihlası, ilâhî divanda ağladık.
Nihayet ki, dayandık rahmet-i Rahmân'a
İnâyet ki, bir secdelik anda ağladık.