Ağlar Yarama Şiiri - Gül Yıldırım

Felek kanadını kırmış turnayım,
‎Kullar feryat eder, ağlar yarama.
‎Kurumuş pınarda dertli kurnayım,
‎Seller, çaylar coşar; ağlar yarama.
‎
‎​Diyar-ı gurbette bî-kes  kalmışım,
‎Gülmeyi unutup gama dalmışım.
‎Kendi vatanımda yaban olmuşum,
‎Eller sormaz, sılam ağlar yarama.
‎
‎​Üstümde mazinin tozu bitmiyor,
‎Nasıl bir sızıydı candan gitmiyor.
‎Tükendi dermanım takat yetmiyor,
‎Hâller nizâr tabib ağlar yarama.
‎
‎​Ömür geldi geçti, târümâr oldu,
‎Gönül gülistanım vîrâne kaldı.
‎Yad eller dalımdan gülümü yoldu,
‎Allar soldu, bülbül ağlar yarama.
‎
‎​Gamdan gayrı kimse kapım çalmadı,
‎Kader benden başka kurban bulmadı.
‎Deryalar kurudu, damlam kalmadı,
‎Göller durgun, sular ağlar yarama.
‎
‎Dostlarım ardımdan pusu kurdular.
‎Bağrıma dertleri bölüp verdiler,
‎Hicran ateşine odun kardılar,
‎Yeller esmiş, küller ağlar yarama.
‎
‎​Sılamın dumanı tütmez mi gayrı?
‎Gönlümün sızısı bitmez mi gayrı?
‎Bu mihnet bu cana yetmez mi gayrı?
‎Yıllar yasta, aylar ağlar yarama.
‎
‎GÜL YILDIRIM ✍️
14.03.2026