Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şiirin tekniğini bilen kişilerin gönül mahsülü. Kutlarım. Selamlar...
Güzel ve duyğulu bir şiir.Beğendim.
Ne güzel bir yakarış,ne güzel bir dileniş ne güzel bir anlatım,dua tadında. Müthiş bir tat aldım,bu güzel nefis şiirin döküldüğü o gül yüreği tüm sewgimle öpüyorum. Allaha emanet olun. Yüreğiniz we şiirleriniz her daim diri kalsn. Sewgi we dostlukla...
Sen belkide yalnızlığın en kuytusundasın,
Kimbilir? Hangi yıldız ile yoldaşsın bilinmezde;
Rüzgara verilmiş saçların zülfünü okşarken,
Ben sensizliğin derin sessizliğinde kopan figan!
Sevgine doymamış deli bir kısrak;
Yüreğindeki ateşle patlayan volkan,
Ben sana dolu gizgin aşığım.
Yarım kalmış olsada mutluluğun filmi?
Yemin olsun senaryoyu tamamlayacağım.
Sana olan aşkımı Ahirette Haykıracağım.
Yeter ki mutlu ol bebeğim...Mutlu ol sevdiğim'
BİR GÜN GÖNLÜNÜZ DİLEĞİNCE OLMASI TEMENNİ VE DUALARIMLA.. ŞİİRİN HARİKA BİR HASRET ÖYKÜSÜ GİBİYDİ KUTLARIM EMEĞİNİ KALEMİNİ ELLERİN DERT GÖRMESİN.. SELAM VE SAYGILARIMLA.. ESEN KAL
Çocuklar gibi el,ele diz,dize olabilseydik
Kâh, başın dizim de...
Kâh, başım omzun da huzuru bulsaydık
Hıçkırarak ağlayabilseydim göğsün de
Ve gömebilseydim yüzümü şefkatine
Avuçlarına...sığınabilseydim
sevinçler sunabilseydim sana
Hüznümü kirpiklerimden düşürerek.
tebrikler anlam mantık hepsi bir arada ilhamın bol olsun.
Merhaba Emine Kardeş, Çok üzücü satırlar. Duygu dolu ve buruk bir Hüzün yumağı.
Ahh! diyorum ah...keşke
Boynuna dolanan o'bir çift kol ben olsaydım.
Zaten bu satır hasreti sevgiyi ve özlemi anlatmaya yetmiş. Yüreğinize mutluluk ışığı dolsun dileklerimle şiirinizi kutluyor kaleminize kuvvet diyorum. Perişan ettin be kardeşim akşam akşam Valla.
gözlerim doldu..!! şiiri sonuna kadar okuyamadım.kaybettim kendimi şiirin içinde ,sen ben oldum...ama söz sonuna kadar okuyacağım...!
Çok güzel ve kıymetli duygularla bezenmiş mısralar (keşkesiz ) kutluyorum ...kaleminiz daim olsun...
Tebessümle :)
Ancak ve ancak gerçekten,yüreği titreyerek seven bir yürek bunları yazabilir ve sonunda da eniyi dileklerini bırakabilirdi...Gözümden bir damla süzüldü şimdi,yakıcıydı,ağlattın ben,sevgili Eminem,seni seviyorum...Yüreğinin hala yasta olduğunu görüyorum,üzülüyorum cannnn çok üzülüyorum...
Bu şiir ile ilgili 20 tane yorum bulunmakta