Ağla gözüm, ağla! Açılırsın belki,
Boşa geçmiş maziyi anarak ağla.
Hatırada kalan resimlere bir bak,
Çürüyen gençliğine yanarak ağla.
Çocukluk merdivendi, her yaş basamak,
Şimdi yollar yokuş, bize yok kaçamak,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta