Ağıt Şiiri - Ceylin Aysima Turan 2

Bugün bir kalabalık var evimin önünde.
Bir de yeşil bir araba, kimin bu cenaze?
Ağlamayın, dövünmeyin, artık hepsi nafile.
Dönmez artık giden bürününce beyaz kefene.

Anlaşılan benim bu diyardan göçmüş olan,
Ağlama güzel anam, sen ağlama dayan.
İyi adamdı diyecekler sorarsan hepsi yalan,
Hakkını helal et anam, sensin bir beni duyan.

Dostlarım vardı hani, neredeler şimdi?
Kardeş lafı yalnız boş gevezelik miydi?
Huzura gidiyorum ben, boşa değil bu kefenin rengi;
Tıpkı geleceğim gibi ak, geçmişim gibi zifiri.

Toprak aldığını vermiyor geri,
Evin önü olmuş yalan mahşer yeri.
Ağlayan var ama yalan bakar gözleri;
Sen bekleme mezarcı, vur toprağa küreği.

Gidildi arabayla mezarlığa, üstümde yeşil bir perde.
İmam okudu son duayı, dönüş yok bundan geriye.
Geceler ürkütüyor artık bu sessiz, izbe yerde;
Güneş girmiyor içeri, te kara toprağın dibine.

Kimine soğuktur üşütür toprak,
Kimine huzurlu sıcak bir yatak.
İlk gün insanlar başında ağlak.
Sonra bütün mezarını boyamış kuru yaprak.

Babamın yanındayım, beni bekliyor burada.
Sağken olmasa da şimdi dağ gibi arkamda.
Ben göçmüşüm gitmişim, huzur vaktidir artık.
Sen korkma anam, bu toprak değil karanlık.

Ben yaşarken de ölüydüm, kendimden önce yüreğimi gömdüm.
Gidince ağıt yakmayın, ben yanımda olacağınız vakitte söndüm.
Herkesin bir gün olduğu gibi ben de bu kefene büründüm;
İpek midir nedir kumaşı, asıl huzuru burada gördüm.